خزان ارزشها

سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم-------ولی دل به پاییز نسپرده ایم


	دوست... گوهر هستی" عشق" است و دوستی نشانه ای و نمادی از آن. همان که حافظ می فرمایند دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را ۰ \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388 \|


	نجوا کودک نجوا کرد:خدايا با من حرف بزن مرغ دريايي آواز خواند/کودک نشنيد. دوباره کودک فرياد زد:خدايا با من حرف بزن رعد در آسمان پيچيد اما کودک گوش نداد. کودک نگاهي به اطرافش انداخت و گفت:خدايا بگذار ببينمت ستاره اي درخشيد ولي کودک توجه نکرد. کودک ملتمسانه فرياد زد:خدايا به من معجزه اي نشان بده. ويک زندگي متولد شد،اما کودک نفهميد.. . . . . . . . . کودک با نوميدي گريست وگفت:خدايا بامن در ارتباط باش بگذار بدانم اينجايي و..... خدا کودک را لمس کرد. ولي کودک پروانه را کنار زد و رفت .......... \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در شنبه پنجم اردیبهشت 1388 \|


	اسارت در وطن نیز اسارت دارم در وطن چشم پر از خون دارم در وطن قفل به دندان دارم بنویسید که مرد آمده است در وطن نیز اسارت دارم در وطن چشم پر از خون دارم در وطن قفل به دندان دارم بنویسید که مرد آمده است آری باتوم به دست آمده است با طناب دار و مرگ آمده است با همه خشم به خون خواهی این قاصدکان آمده است بنویسد که کبری شده آن زن که پی نان به تنش چوب حراجی میزد بنویسید که دهقان فداکار رو٬به زنجیر کشیدند بنویسید که اورا به پس چوبه ی اعدام کشیدند بنوییسید که مادر شده دلتنگ عزیزش بنویسید چون عزیزش را چو گلی به زیر باتوم کشیدند بنویسید بنویسید که کودک توی دستش جای بازی عروسک٬بازی زندگی دارد بنویسید از آن چشم کوچک حسرت و درد ببارد بنویسید بنویسید که اکرم زن تنها پای آن داری قالی یا به زیر این شکنجه بغص نا گفته ای دارد بنویسید بنویسید که قدرت شده اعدام شده باتوم شده شلاق شده یک خون بنویسید بنویسید که قانون شده جنگل شده پر خون بنویسید ازین درد بنویسید از این داد بنویسید که نان را نه به ما داد نه به بابا بنویسید................... آری باتوم به دست آمده است با طناب دار و مرگ آمده است با همه خشم به خون خواهی این قاصدکان آمده است بنویسد که کبری شده آن زن که پی نان به تنش چوب حراجی میزد بنویسید که دهقان فداکار رو٬به زنجیر کشیدند بنویسید که اورا به پس چوبه ی اعدام کشیدند بنوییسید که مادر شده دلتنگ عزیزش بنویسید چون عزیزش را چو گلی به زیر باتوم کشیدند بنویسید بنویسید که کودک توی دستش جای بازی عروسک٬بازی زندگی دارد بنویسید از آن چشم کوچک حسرت و درد ببارد بنویسید بنویسید که اکرم زن تنها پای آن داری قالی یا به زیر این شکنجه بغص نا گفته ای دارد بنویسید بنویسید که قدرت شده اعدام شده باتوم شده شلاق شده یک خون بنویسید بنویسید که قانون شده جنگل شده پر خون بنویسید ازین درد بنویسید از این داد بنویسید که نان را نه به ما داد نه به بابا بنویسید................... \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در شنبه پنجم اردیبهشت 1388 \|

بابا هیچ ندارد

بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد ...            سارا به سین سفره مان ایمان ندارد...

بعد از همان تصمیم کبری ابر دیگر...            یا سیل می بارد ویا باران ندارد...

بابا انار و سیب و نان را می نویسد             حتی برای خوردنش دندان ندارد

انگار بابا هم کلاس اولی هاست                هی می نویسد این ندارد آن ندارد

بنویس کی آن مرد در باران می آید              این انتظار خیسمان پایان ندارد

ایمان؛برادر گوش کن نقطه سر خط            بنویس ؛بابا مثل هر شب نان ندارد

                            شقايق كمالي

|+| نوشته شده توسط وصال مولوی در شنبه پنجم اردیبهشت 1388 |


	دام اصولگرایان افراطی برای اصلاح طلبان اصلاحطلبان این روزها و پس از اعلام کاندیداتوری آقای خاتمی که پیروزی جدی را نوید میدهد و حسابی اصولگرایان را مشغول کرده است، مواجه با یک جنگ روانی بزرگی شدهاند که هدفشان این است که زمین بازی اصلاحطلبان توسط اصولگرایان تعریف شود. هر روز با جعل خبر و یا آسمان به ریسمان بافتن خبرهای بیارتباط با شرایط فعلی، فضایی میسازند که اگر اصلاحطلبان به آن پاسخ دهند دقیقاً در تلهای که اصولگرایان تندرو برای آنان پهن کردهاند گرفتار خواهند آمد. خبر ترور آقای خاتمی، هماهنگی آقای خاتمی با کشورهای مرتجع منطقه که حتی آقای احمدینژاد با رفتن زیر تابلو خلیج عربی قصد آن را داشت که هماهنگ شود، طرح و خبرسازی در مورد سخنرانی آقای آغاجری که اگر هم درست باشد و یا طرح سخنان بیربط و باربط کسانی که سخنانشان به هیچ وجه ربطی به آقای خاتمی ندارد، در رسانههای کیهانی و یا مکتب خبرگزاری فارس، خبر رسانی مخدوش از جلسات خصوصی که بیشتر به استفاده از شنودها میماند مثل اهانت به آقای احمدینژاد در حضور آقای خاتمی و دهها نمونهی آن که بخش اصلی خبرهای ویژهی این رسانهها را تشکیل میدهد، جزئی از این دام روانی است. به همهی دوستان اصلاحطلب پیشنهاد میکنم که از کنار این خبرها بی آن که عکسالعمل نشان دهند بگذرند و زمین بازی را برای ارائهی مبانی اصلاحطلبی و دیدگاههای آقای خاتمی، خود تعریف کنند. به خصوص ستادهای آقای خاتمی و سایتهای رسمیتر مرتبط با ایشان از افتادن در این دام پرهیز کنند. این خبر رسانیها از سر صداقت و بیخبری از واقعیت نیست که وظیفهی روشنگری در مورد آنها به عهدهی هواداران آقای خاتمی باشد. اینها آدمها و نوشتههایی هستند که از سر هدفمندی و جنگ روانی در اطاقهای فکر اصولگرایان افراطی حضور دارند و خبرسازی میکنند و پاسخ دادن آنان را بیدار نمیکند و بلکه بشتر آنان را تشویق میکند که جلسات اطاقهای جنگ روانی را هر روزه کنند. دلیل دیگر این واقعیت این است که این خبرسازیها آن قدر برای این رسانهها مهم است که اصلاً به فکر تبلیغ از آقای احمدینژاد در این بخشهای ویژه نیستند و همهی ذهن و فضای مطبوعاتی خود را به فضاسازی علیه اصلاحطلبان و آقای خاتمی اختصاص دادهاند و کسانی را برای گفتوگو انتخاب میکنند و یا بخش مهمی از صفحات خود را به نقل قول از کسانی میپردازند که همواره آنان را مزدور میخواندهاند، و امروز گمان میکنند میتوانند از آنان به عنوان افراد صاحب اندیشه و چهرههای مقبول، علیه آقای خاتمی استفاده کنند. این حرفها در جامعه مخاطب ندارد و فقط اصلاحطلبان را از کار اصلی باز میدارد. به خصوص که آقای احمدینژاد رسانهی ملی را برای تبلغاتی ریاست جمهوری بدجوری در اختیار کامل دارد. نقل از وب سایت محمد علی ابطحی \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در پنجشنبه هشتم اسفند 1387 \|


	بده یک خشت تازه بده یک خشت دیگر گل بیاور . گل بیاور خانه را سازیم از سر \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387 \|


	بده یک خشت تازه بده یک خشت دیگر گل بیاور . گل بیاور خانه را سازیم از سر \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387 \|


	لحظه’دیدار *لحظه ی دیدار نزدیک است* *باز من دیوانه ام مستم* *باز می لرزد دلم دستم* *باز گویی در جهان دیگری هستم* ا *های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ* *آی نپریشی صفای زلفکم را دست* *و آبرویم را نریزی دل !* *ای نخورده مست* *لحظه ی دیدار نزدیک است* \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387 \|


	Sunday, July 27, 2008 فتوشاپ Labels: کارتون \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در دوشنبه هفتم مرداد 1387 \|


	ناله ی مرغ اسیر این همه بهر وطن است مسلک مرغ گرفتار قفس هم چون من است همت از بادسحر می طلبم گر ببرد خبر ازمن به رفیقی که به طرف چمن است فکری ای هم وطنان در ره آزادی خویش بنمایید که هرکس نکند مثل من است خانه ای کاو شود از دست اجناب آباد زاشک ویران کنش آن خانه که بیت الحزن است جامه ای کاو نشود غرفه به خون بهر وطن بدر آن جامه که ننگ تن و کم از کفن است آن کسی را که در این ملک سلیمان کردیم ملت امروز یقین کرد که او اهرمن است \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 \|


	وطن ناله ی مرغ اسیر این همه بهر وطن است مسلک مرغ گرفتار قفس هم چون من است همت از بادسحر می طلبم گر ببرد خبر ازمن به رفیقی که به طرف چمن است فکری ای هم وطنان در ره آزادی خویش بنمایید که هرکس نکند مثل من است خانه ای کاو شود از دست اجناب آباد زاشک ویران کنش آن خانه که بیت الحزن است جامه ای کاو نشود غرفه به خون بهر وطن بدر آن جامه که ننگ تن و کم از کفن است آن کسی را که در این ملک سلیمان کردیم ملت امروز یقین کرد که او اهرمن است \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 \|


	*اسیر* *ای وای بر اسیری* کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد صیاد رفته باشد آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله درخون نشسته باشد چون باد رفته باشد امشب صدای تیشه از بیستون نیامد شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد خونش به تیغ حسرت یارب حلال بادا صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد از آه دردناکی سازم خبر دلت را وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت با صد امیدواری ناشاد رفته باشد شادم که از رقیبان دامنکشان گذشتی گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد پرشور از حزین است امروز کوه و صحرا مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد از:حزین لاهیجی بدتر بود اسیری ،در یاد ها بماند *فریادها برارد،یاری* *نمانده باشد* *صیاد بالای سر ،با خنده های نفرت* *یاران را توان کاری نمانده باشد* *بدتر،زمانه ما طوری جفا نماید* *از دام رها شدن را،شوقی نمانده باشد* *از:امید* \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 \|


	رهگذر رهگذر منگر چنین بیگانه بر گورم چه میخواهی چه میجویی در کاشانه عورم چه سان گویم ؟چه سان گویم حدیث قلب رنجورم از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن نمیدانی چه می دانی که آخر چیست منظورم ؟ تن من لاشه فقر است و من زندانی زورم کجا میخواستم مردن ....حقیقت کرد مجبورم چه شبها تا سحر عریان بسوز فقر لرزیدم ! چه ساعتها که سرگردان بساز مرگ رقصیدم از این دوران آفت زا چه آفتها که من دیدم سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم....... \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387 \|


	سلام چه اتفاقي مي افته اگه خدا بگه امروز وقت نداشته به ما برکت بده چرا که ديروز ما وقت نکرديم از ش تشکر کنيم ! چه اتفاقي مي افته اگه خدافردا ديگه ما را هدايت نکنه چون امروز اطاعتش نکرديم! اگه خدا امروز با ما همراه نباشه چرا که قادر به درکش نبوديم!...چه اتفاقي مي افته چه اتفاقي مي افته ديگه هرگز شکو فا شدن گلي را نبینیم چرا که وقتي خدا بارون نفرستاده بود گله کرديم! چه اتفاقي مي افته اگه خدا عشق و مراقبتش را از ما دريغ بکنه چرا که ما از محبت ورزيدن به ديگران دريغ کرديم! چه اتفاقي مي افته اگه خدا فردا کتاب مقدسش را از ما بگیره چرا که امروز فرصت نکرديم آنرا بخوانيم! چي میشه اگه خدا در خا نه اش را ببنده چون ما در قلبهاي خود را بسته ايم! چه اتفاقي مي افته اگه خدا امروز به حرفهايمان گوش نکنه چون ديروز به دستوراتش خوب عمل نکرديم! چه اتفاقي مي افته اگه خدا خواسته هايمان را بي پاسخ بذاره چون فراموشش کرديم هرگز چنین مباد \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387 \|


	خوش ندارم که شما بدزبان و دشنام‌گو باشید در ماجرای جنگ صفین، حجربن عدی و عمرو بن حمق از یاران علی (ع) آشکارا از سپاه معاویه اظهار بیزاری میک‌ردند و چند بار از شدت خشم به آنها دشنام دادند. وقتی این خبر به امام رسید ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در شنبه پانزدهم تیر 1387 \|


	شطرنج شطرنج زندگی شطرنج دنیا و دل است قصه پررنج صدها مشکل است شاه دل کیش هوسها میشود پای اسب آرزوها در گل است فیل بخت ما عجب کج میرود در سر ما بس خیالی باطل است ما نسنجیده پی فرزین او غافل از اینکه حریفی قابل است مهره های عمر من نیمش برفت مهره های او تمامش کامل است وصال مولوی \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 \|


	چه کنم چه کنم غم هجران تو را چاره و درمان چه کنم همه روز و همه شب دیده ی گریان چه کنم ای که آرامش جان در گروی روی تو بود رفتی و بی تو بر این حال پریشان چه کنم تن من نی شد و شد نغمه ی دل بی تو حزین وای بر من تو بگو با نی نالان چه کنم کس ندانست که چه بگذشت میان من و تو بی تو در انجمن این همه نادان چه کنم؟ زردی صورت اگر سرخ شد از سیلی دست چاره ی این همه بیتابی پنهان چه کنم؟ دل چرا بردی اگر قصد سفر بود تو را؟ دل حلالت تو بگو با تن بی جان چه کنم؟ شاعر: امیرحسین مولانا \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	خدایا *ای پناه بی کسان* *خدایا خویشتن از خویش به تنگ است و دل از گناه، سنگ.* *همه عمر دو روز است و حساب نزدیک و ما را درنگ.* *بارالهی هزار بار عهد بستم و هزار بار توبه شکستم و بر اسب عصیان نشستم.* *دانی که در خفا چه بوده ایم و چه هستیم! به لب آه و به دل جاه و به زبان کوتاه.* *معبودا به جهانی که در کف دست توست بگردیم و همچو گردیم.* *خداوندا رحمت خود بر ما فرود آر و باران مهر خویش بر دل های خشکیده ما ببار* *که خاریم و خار و به غم گرفتار و زار.* *ما را به سرانگشت نیم نگاهی نگاه دار و به غیر خود وا مگذا ر* *از وب دوست عزیز:www.onlysattar.blogfa.com* *وصال مولوی* \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه نهم تیر 1387 \|


	*الهی* *چه شود که به چهره زرد من،نظری برای خدا کنی* *که اگر کنی همه درد من،به یکی نظاره دوا کنی* *تو شهی و کشور جان تو را،تو مهی و ملک جهان تو را* *ز ره کرم چه زیان تو را،که نظر به حال گدا کنی* *ز تو گر تفقد و گر ستم،بود این عنایت و ان کرم* *همه از تو خوش بود ای صنم،چه جفا کنی چه وفا کنی* *تو کمان کشیده و در کمین،که زنی به تیرم و من غمین* *همهء غمم بود از همین،که خدای نکرده خطا کنی* *وصال مولوی* \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه نهم تیر 1387 \|


	کودک نجوا کرد:خدايا با من حرف بزن مرغ دريايي آواز خواند/کودک نشنيد. دوباره کودک فرياد زد:خدايا با من حرف بزن رعد در آسمان پيچيد اما کودک گوش نداد. کودک نگاهي به اطرافش انداخت و گفت:خدايا بگذار ببينمت ستاره اي درخشيد ولي کودک توجه نکرد. کودک ملتمسانه فرياد زد:خدايا به من معجزه اي نشان بده. ويک زندگي متولد شد،اما کودک نفهميد.. . . . . . . . . کودک با نوميدي گريست وگفت:خدايا بامن در ارتباط باش بگذار بدانم اينجايي و..... خدا کودک را لمس کرد. ولي کودک پروانه را کنار زد و رفت .......... از وب دوست عزیز:یاسمینhttp://n49.blogfa.com/ \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 \|


	چنين گفت زرتشت: عاشق عاشقي باش و دوست داشتن را دوست بدار ، از تنفر متنفر باش ، به مهرباني مهر بورز با آشتي آشتي کن و از جدايي جدا باش از وب دوست عزیز: http://loveis4love.blogfa.com/ \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در سه شنبه چهاردهم خرداد 1387 \|


	فال حافظ \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 \|


	ساحل ارامش *ساحل ارامش* *ای ساحل ارامشم* *سوی تو پر میکشم* *از دوریت در اتشم یار* *در اتشم یار* *دست از طلب ندارم* *تا کام من بر اید* *یا تن رسد به جانان* *یا جان ز تن بر اید* *بگشای تربتم را* *بعد از وفات و بنگر* *کز اتش درونم* *دود از کفن بر اید* *بنمای رخ که خلقی* *واله شوند و حیران* *بگشای لب که فریاد* *از مرد و زن براید* *غزل:حافظ* \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 \|


	این شعر فریدون مشیری تقدیم به لحظه‌هایی که... لحظه‌هايي است كه انسان خسته ست... خواه از دنيا، از زندگي، از مردم، گاه حتي از خويش! نشود خوشدل با هيچ زبان نشود سرخوش، با هيچ نوا نكند رغبت بر هيچ كتاب نرسد باده به دادش نبرد راه به دوست راست گويي همه غم هاي جهان در دل اوست! چه كند آن كه به او اين‌همه بيداد رسد؟! از وب عزیز دل نسرین http://www.faryad87.blogfa.com/ \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 \|


	کشتی هایم به دریا رفته اند حتی اگر بادبان ها و دکل ها شکسته بازگردند, به دستی اعتماد دارم که هرگز شکست نمی خورد! واز پلیدی نیکی به بار می آورد حتی اگر کشتی هایم در هم شکنند و همه ی امید هایم غرق شوند فریاد می زنم: به ((تو)) اعتماد می کنم! از وب عزیز دل پیامhttp://payampaymard.blogfa.com/ \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در شنبه یازدهم خرداد 1387 \|


	دانه های جادویی خردل داستان قدیمی وجود دارد درباره زنی كه تنها پسرش را از دست داد، در غم و اندوه پیش مرد مقدسی رفت و گفت: "چه دعایی، چه افسون جادویی داری كه پسرم را به زندگی بازگرداند؟" مرد مقدس به جای آنكه او را از خود براند و یا برایش دلیل آورد، به او گفت: "برای من دانه ای خردل از خانه ای كه هرگز غمی نداشته بیاور، ما با استفاده از آن، غصه را از زندگی تو خارج می‌نماییم." زن فوراً برای یافتن دانه جادویی خردل به راه افتاد. جستجو را از عمارت باشكوهی آغاز كرد، در زده و گفت: "من در جستجوی خانه ای هستم كه هرگز غمی نداشته، آیا اینجا چنین مكانی است؟ خواهش می‌كنم، این برای من بسیار مهم است." آنها به او گفتند: "شما قطعاً به محل اشتباهی آمده ای و شروع كردند به شرح تمام اتفاقات غم انگیزی كه اخیراً برای آنها رخ داده بود." زن به خود گفت: "چه كسی بهتر از من می‌تواند به این افراد درمانده كمك كند، منی كه خود از نزدیك درماندگی را احساس كردم"، او ماند تا به آنها آرامش بخشد، سپس به جستجوی خود ادامه داد، اما به هر كجا كه سر زد، یكی پس از دیگری با داستانهایی از غم و بدبختی رو به رو شد، او به شدت در كمك كردن و التیام بخشیدن به رنجهای دیگران گرفتار شد به طوری كه در نهایت تقاضایش را برای دانه جادویی خردل فراموش نمود و هرگز ندانست كه آن واقعاً غم را از زندگی اش بیرون كرد. از وب دوست عزیزم سیدwww.khodavandghar.blogfa.com \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در شنبه یازدهم خرداد 1387 \|


	اتش بر اتش تو نشستم و دود شوق بر امد تو ساعتی ننشستی که اتشی بنشانی مرو ای دوست مرو ای دوست،مرو ای دوست مرو از دست من ای یار که منم زنده به بوی تو به گل روی تو بنشبن با من و دل بنشین تا برسم مگر به شب موی تو تو نباشی چه امیدی به دل خسته ی من تو که خاموشی بی تو به شام و سحر چه کنم با غم تو \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در پنجشنبه نهم خرداد 1387 \|


	وفا کنیم وملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافری ست رنجیدن \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در پنجشنبه نهم خرداد 1387 \|


	درد دل با .......... در مورد مطلب پایین که از وب عزیزدل تنها برایتان کذاشتم وای بر من گر تو ان گم کرده ام باشی به کجا چنین شتابان راستی به کجا میرویم ما؟چرا همه تنها میان تنها؟دوستان همیشه تنهایمنمیدانم چرا حس سخنرانی بهم دست داده هر چند تصمیم گرفته ام فاکتور سن را در وب دخالت ندهم دوستان فکر نمی کنید که دست هایی پست پرده هستند که به افسرده گی اجتماعی دامن بزنند؟ ایا ما با کارهایمان با انها هم اوا نشده ایم؟ طبق تحقیقات ما شیوع افسرده گی اجتماعی در ایران ۹۰ در ۱۰۰ است حالا کسانی که بی خبر این دل تنگی ها را به پای عشق و عاشقی می نوسند کمی درنگ کنند گناه این افسردگی و گریز از تنها را به حساب عشق نگذارید که همه ی اینها کم لطفی به عشق است.دوستان من دستهایی هستند که دوست دارند ما چون کرم در خود وول بخوریم. باید اول این دست ها را شناخت.کمی فکر کنید جان من بی مقدار قربانتان وصال \|+\| نوشته شده توسط وصال مولوی در پنجشنبه نهم خرداد 1387 \|

بنویسید....................!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بنویسید که تنها می گفت:

به غم عشق قسم

برگ سبزی اگر امروز به من هدیه کنید

حرمتش بیشتر است

زان همه گل که پس از مرگ

سر سنگ مزارم پاشید

نوشدارو چه ثمر! گاه که ((سهرابی)) نیست

فرصت از دست چرا باید داد؟

مگذارید که تنهایی ام آزار دهد

خانه ام را به سرانگشت وفا

در بزنید.

تشنه ی دیدارم

ز سر مهر به من سر بزنید.

بنویسید که تنها می گفت:

مهربانی زیباست زندگی شیرین است.

تا مجالی پی صحبت باقیست

((بنشینید و به درد دل من گوش کنید))

و شما را به خدا

قصه ی گل به سر خاک من آوردن را

لحظه ای چند فراموش کنید

یادتان هست؟

((بهار))

خسته از گردش ایام خراب

دور از صحبت یاران قدیم

با دلی خون شده

در گوشه ی زندان

می گفت:

((من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید))

راستی داس اجل گلچین است

غافل از یاد رفیقان نشوید

((دل بی دوست دلی غمگین است))

بنویسید که ای آدمها!

که چنین سرخوش و شاد

تکیه بر ساحل هستی زده اید:

جان سپرده است یکی در دل آب

منشینید چنین ساکت و سرد

نگهی جانب دریا بکنید.

نگذارید که

نیمای دگر

شعله بر خرمن جان افتاده

باز فریاد کشد:

((غم این خفته ی چند

خواب در چشم ترم می شکند))

رشته ی عمر به مویی بند است

هیچ کس را خبر از فردا

نیست

فصل گل می گذرد

دست گلچین اجل پیدا

نیست.

مهربانی زیباست.

غافل از یاد رفیقان نشوید

((دل بی دوست دلی غمگین است)).

از دوستم تنها ٌٌٌٌwww.khalvatgham.blogfa.com --

|+| نوشته شده توسط وصال مولوی در پنجشنبه نهم خرداد 1387 |